Τι δεν πρέπει ποτέ να κάνετε με τα ζυμαρικά, τον καφέ και την πίτσα αν υπάρχει ένας Ιταλός κοντά σας

Τίποτα δεν φωνάζει "τουρίστας" όσο η παραγγελία ενός καπουτσίνο μετά από μια πίτσα ή λαζάνια. Στην Ιταλία, ο καπουτσίνο είναι για πρωινό. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, είναι ο εσπρέσο. Σύντομος, έντονος και χωρίς αφρό. Το να παραγγείλεις ζεστό γάλα στη μέση του απογεύματος, με ένα στομάχι γεμάτο ζυμαρικά, είναι σαν να παραγγέλνεις σούπα σε παγωτατζίδικο.

Και φυσικά, ένα ποτήρι γάλα. Επειδή latte σημαίνει γάλα. Απλά και απλά. Χωρίς καφέ, χωρίς μυστήριο και χωρίς καμία πρόθεση να μοιάζει με αυτό που πωλείται στην άλλη άκρη του κόσμου ως ένα εξεζητημένο εξειδικευμένο ρόφημα καφετέριας. Αν θέλετε έναν latte, παραγγείλτε έναν caffè latte ή έναν macchiato. Ή να είστε προετοιμασμένοι για εκείνη την αμήχανη στιγμή στο μπαρ καθώς προσπαθείτε να προσποιηθείτε ότι πραγματικά θέλατε σκέτο γάλα.

Η περίφημη χειρονομία του να σπρώχνεις το φαγητό με το ψωμί (αυτή η αυτοσχέδια "τρίαινα" που κάποιοι από εμάς κάνουν τρυπώντας τη φρυγανιά με ένα πιρούνι) αντιμετωπίζεται με κάποια καχυποψία. Στην Ιταλία, το ψωμί χρησιμοποιείται για τη scarpetta, αυτή την όμορφη τελετουργία του να μαζεύεις τη σάλτσα από το πιάτο... αλλά τη σωστή στιγμή και με κάποια αξιοπρέπεια.

Σε πολλά τραπέζια σε όλο τον κόσμο είναι φυσιολογικό να δημιουργείται μια μικρή ανεξάρτητη δημοκρατία στο πιάτο: το κρέας κολλάει στα ζυμαρικά, η σαλάτα εισβάλλει στο ρύζι, το ψωμί λειτουργεί ως στέγη πάνω από το τυρί και μια τηγανητή πατάτα περνάει τα σύνορα χωρίς χαρτιά. Στην Ισπανία του έχουμε δώσει και όνομα και τα πάντα: plato combinado. Στην Ιταλία, από την άλλη πλευρά, αυτό το γαστρονομικό "ο καθένας για τον εαυτό του" μπορεί να είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο.

Εκεί, το φαγητό εναλλάσσεται: πρώτα το antipasto, μετά το primo, μετά το secondo και, αν είναι ώρα, το contorno. Δεν είναι ότι ζουν με βάση ένα εγχειρίδιο κανόνων κολλημένο στην χαρτοπετσέτα- απλώς όλα έχουν τη δική τους ώρα. Το να τα βάζεις όλα μαζί στο ίδιο πιάτο μπορεί να είναι πρακτικό, ναι, αλλά για έναν Ιταλό είναι σχεδόν σαν να βάζεις στο πλυντήριο λευκά, κόκκινα και μάλλινα πουλόβερ: το φαγητό μπορεί να βγει, αλλά και ένα μικρό εθνικό δράμα.

Αυτό το πηχτό, γλυκό ξύδι που πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε με ενθουσιασμό σε κάθε πράσινο φύλλο θα έκανε περισσότερους από έναν παραγωγούς της Μόντενα να υποφέρουν. Δεν λειτουργούν όλα όσα πωλούνται ως βαλσάμικο με τον ίδιο τρόπο, και δεν πρέπει να καταλήγουν όλα σε μια σαλάτα. Στην Ιταλία, ένα καλό βαλσαμικό ξύδι εκτιμάται και δοσολογείται. Στην πραγματικότητα, μερικές φορές, το πιο ιταλικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε με μια σαλάτα είναι να μην την ντύσετε υπερβολικά.

Λίγες εικόνες πονάνε τόσο πολύ σε ένα ιταλικό τραπέζι όσο το να βλέπεις κάποιον να αντικρίζει ένα πιάτο μακαρόνια, με το μαχαίρι στο χέρι. Τα μακρόστενα ζυμαρικά δεν κόβονται σε κομμάτια: είναι τυλιγμένα. Με το πιρούνι, πάνω στο πιάτο, ήρεμα και χωρίς να μετατρέπεται το γεύμα σε χειρουργική επέμβαση. Το κόψιμο των μακαρονιών δεν σπάει μόνο το σχήμα- σπάει τα νεύρα κάθε nonna. Τα μακριές μακαρονάδες παρακαλούν να αντιμετωπίζονται ως μακριές μακαρονάδες. Όλα τα άλλα είναι ανυπομονησία.

Για πολλούς ξένους, μια μπριζόλα με ένα σωρό μακαρόνια στο πλάι μπορεί να φαίνεται σαν ένα πλήρες και λογικό γεύμα. Για έναν Ιταλό, ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι κάτι σαν πολιτισμικό ατύχημα.

Τα ζυμαρικά δεν είναι συνοδευτικό πιάτο. Δεν υπάρχουν για να καλύψουν τα κενά δίπλα σε ένα στήθος ή μια σπάλα. Τα ζυμαρικά είναι ένα πιάτο από μόνο του, συνήθως ξαδέρφι, με τη δική του σάλτσα, τη δική του θερμοκρασία, το δικό του σημείο και τον δικό του τρόπο φαγητού. Το να τα βάλεις δίπλα στο κρέας, όπως κάποιος προσθέτει πατάτες, είναι σαν να τα υποβιβάζεις σε ρόλο που δεν του αντιστοιχεί.

Εδώ εισερχόμαστε σε ευαίσθητο έδαφος. Η πίτσα με ανανά υπάρχει, έχει ενθουσιώδεις υποστηρικτές και έχει προκαλέσει πιο έντονες συζητήσεις από ορισμένα πολιτειακά ζητήματα. Αλλά στην Ιταλία παραμένει, για πολλούς, ένα δύσκολο σύνορο για να το διασχίσουν.

Δεν είναι μόνο το φρούτο. Είναι η ιδέα να μεταφερθεί η πίτσα σε γλυκό, τροπικό, εορταστικό έδαφος που απέχει πολύ από τη νηφαλιότητα μιας μαρινάρας, μιας μαργαρίτας ή μιας καλοφτιαγμένης πίτσας με λίγα υλικά. Φυσικά, μπορεί να την απολαύσει κανείς. Αλλά αξίζει να γνωρίζετε ότι, αν την παραγγείλετε σε ορισμένα μέρη της Ιταλίας, μπορεί να μην σας κρίνουν φωναχτά. Δεν είναι πάντα απαραίτητο.

Κανείς δεν περιμένει ότι τα έθιμά του θα αναπαραχθούν κατά γράμμα εκτός Ιταλίας. Αλλά αν αγαπάτε την κουζίνα τους, τον καφέ τους ή τον τρόπο που τρώνε, αξίζει να γνωρίζετε ότι ορισμένες χειρονομίες, όσο αθώες κι αν φαίνονται, μπορεί να είναι τόσο παράξενες όσο το να βάζετε γλάσο σε ένα Chianti ή να παραγγέλνετε paella με κέτσαπ.

Αλλά αν, μετά από όλα αυτά, αποφασίσετε να συνεχίσετε να παραγγέλνετε καπουτσίνο το απόγευμα ή ανανά στην πίτσα σας, κάντε το με υπερηφάνεια. Αλλά με τη γνώση ότι, κάπου στην Τοσκάνη, κάποιος έχει νιώσει μια ανατριχίλα.